Tadeusz Polaczek-Kornecki (1885-1942) - dyrektor tramwaju krakowskiego

Inżynier Tadeusz Polaczek-Kornecki był osobą powszechnie znaną w Krakowie latach 20 i 30 naszego wieku. Nie wynikało to tylko z racji zajmowanego stanowiska dyrektora Krakowskiej Miejskiej Kolei Elektrycznej, które objął w 1925 roku, ale i szerokiej, aktywnej działalności społecznej. Udzielał się w organizacjach technicznych, jak Krakowskie Towarzystwo Techniczne, Automobilklub czy Aeroklub, a główne narzędzie pracy społecznej stanowiło utworzone przez niego Stowarzyszenie Opieki nad Dziećmi Pracowników KMKE. Był także m.in. członkiem zarządu krakowskiego "Sokoła" i Królem Kurkowym Krakowskiego Towarzystwa Strzeleckiego.

Tadeusz Polaczek-Kornecki pochodził z wielodzietnej rodziny nauczycielskiej, urodził się w Rudawie 8 II 1885 r. Uczył się w III Gimnazjum im. Sobieskiego, następnie studiował budowę maszyn na Politechnice Lwowskiej. Podejmował pracę w prywatnych firmach wydobycia ropy oraz produkcji betonu i asfaltu, aż w 1914 roku związał się z Gazownią krakowską. W czasie I wojny światowej służył w austro-węgierskiej flocie wojennej, potem uczestniczył w tworzeniu marynarki polskiej zajmując się zapleczem Flotylli Wiślanej w porcie krakowskim. W 1. połowie lat 20. brał udział w modernizacji gazowni i rozbudowie miejskiej sieci gazowej. Dyrektorem Tramwaju Krakowskiego został w wyniku konkursu. Pod jego dyrekcją nastąpiła znacząca rozbudowa sieci tramwajowej, wstrzymywana jednak w okresie wielkiego kryzysu i II wojny światowej. Od 1927 roku tworzył sieć stałych połączeń autobusowych komunikacji miejskiej. Z jego inicjatywy w 1930 roku KMKE wysłała na II Międzynarodową Wystawę Komunikacji i Turystyki wóz tramwajowy i autobus wykonane w warsztatach własnych, które nagrodzono złotym medalem. Król Belgii Albert przyznał Tadeuszowi Polaczek-Korneckiemu Order Leopolda w stopniu oficerskim za działalność na forum komisji technicznych Międzynarodowego Związku Transportu Publicznego. Tadeusz Polaczek-Kornecki brał również udział w planowaniu komunikacji publicznej Krakowa, wprowadzał nowinki techniczne (jak termitowe zgrzewanie szyn), utworzył sezonową autobusową trasę zwiedzania Krakowa. W latach 1937-39 miasto zainicjowało kolejny etap rozwoju komunikacji tramwajowej budową nowej zajezdni w Podgórzu, przedłużaniem tras i sprowadzaniem nowego taboru: tramwajów typu SN 2 i PN 2.

Wojna przerwała te realizacje, funkcje inż. Polaczek-Korneckiego pod niemieckim nadzorem sprowadzono do drugorzędnych spraw technicznych i administracyjnych. W kwietniu 1942 r. Gestapo aresztowało Tadeusza Polaczek-Korneckiego przypuszczalnie pod zarzutem przyjmowania do pracy chronionej osób podejrzanych i wystawiania fałszywych zaświadczeń o zatrudnieniu. Zesłany do obozu zagłady w Oświęcimiu zmarł tam 2 VI 1942 roku.

Na wystawie prezentowano liczne pamiątki po inż. Tadeuszu Polaczek-Korneckim: zdjęcia, filmy, archiwalia, przedmioty osobiste, portrety, książki itp. dokumentujące jego życie prywatne i pracę - ogółem około 300 obiektów; na miejscu do nabycia ilustrowany katalog wystawowy.