termin udostępniania: kwiecień -
maj 2000
Thomas Alva Edison był jednym z
najpłodniejszych wynalazców przełomu XIX i XX wieku.
Zasługą Edisona jest wynalezienie między innymi żarówki
(1879), kinetoskopu (1889), czy kinetografu (1891).
W
roku 1877 Thomas Alva Edison wynalazł fonograf, który
opatentował 19 lutego 1878 roku. W tym też roku założył
pierwszą w świecie wytwórnię fonografów " Edison
Speaking Phonograph Company". Konstrukcja fonografu była
bardzo prosta: obracający się metalowy cylinder pokryty
folią cynową i igła mocowana centrycznie do drgającej
membrany. Igła, przesuwając się po cylindrze rysowała w
głąb folii rowek w zależności od częstotliwości drgań
membrany, tworząc po raz pierwszy tzw. zapis wgłębny.
Odtwarzanie odbywało się poprzez powrót igły do początku
cylindra.
W
roku 1885 powstał pomysł zastąpienia walca z folią
cynową walcem pokrytym warstwą wosku. Edison podejmując
wyzwanie wynalazł i wprowadził do produkcji walce
całkowicie wykonane z wosku. Dawało to możliwość
wielokrotnego zapisu dźwięku na walcu.
W
tym samym czasie, w 1887 roku, pojawił się poważny
konkurent dla fonografu. Był to gramofon opatentowany
przez Emila Berlinera /1851-1929/.
Oba
przyrządy różniły się od siebie znacznie i tylko z
początku dawały jakby te same efekty - odtwarzanie
wcześniej nagranego dźwięku. Istotną różnicą
konstrukcyjną był sposób nacinania warstwy wosku na
płycie surowej. Rylec fonografu mocowany był wprost do
membrany, stąd drgania membrany przenoszone na rylec
powodowały jego ruch prostopadle do powierzchni i tzw.
zapis wgłębny. W gramofonie Berlinera igła połączona
była z membraną w sposób pośredni poprzez dźwignię.
Dzięki takiemu rozwiązaniu, na płaskiej płycie igła
rejestrowała drgania w płaszczyźnie poziomej, tzw. zapis
boczny.
Ze
względu na to że gramofon dawał większe możliwości
przebudowywania i unowocześniania wraz z rozwojem
techniki zapisu i odtwarzania dźwięku, to właśnie on
przetrwał do lat 90-tych.
